|
|
Home 
Verslaggeving Voorbije activiteiten en tochten Verzopen pompeschitterstocht vanuit Dadizele
| Verzopen pompeschitterstocht vanuit Dadizele |  |
 |
 |
| Geschreven door Georges Ditillieu | |
| zondag 14 juni 2009 | |
 Op de feestdag van alle vaders nam ik het besluit een stapje te gaan wagen bij de Velodroomvrienden Moorslede die klaar stonden om ons te vergasten in het gekende bedevaartsdorp Dadizele waar voorzitter Frans Wydooghe en zijn kompanen klaar stonden om ons een heerlijke wandelfeestdag aan te bieden , een combinatie van een rustige landelijke wandeling met het toeristische Dadizele . In de prachtige PC Den Ommeganck kregen wij afstanden aangeboden tussen 6 en 24 km. Allemaal mooie vooruitzichten ware het niet dat de weergoden de papa’s vandaag niet gunstig gezind waren want de regen viel met bakken uit de lucht, Franske zal waarschijnlijk vergeten zijn eieren te dragen naar de arme klaren maar ondanks alles, hij verloor er de glimlach niet bij.
Toen ik aan de terugweg begon bleef het maar hevig doorregenen, besluit afslaan op de 15 km. Amper de rustpost verlaten of we werden opnieuw het onverharde avontuur op gestuurd met paden die er op sommige plaatsen ondoenbaar bijlagen. Als parcoursmeester had Frank Geldhof er alles aan gedaan om zoveel mogelijk natuur in zijn parcours te steken en dan kom je zoiets tegen, je zou er voor minder de moed bij verliezen, maar dat deden wij niet en moedig trokken wij verder door de uitgestrekte velden tot wij een prachtige dreef aangeboden kregen afgezet met mooie bloeiende witte rozen . Een rustige asfaltweg liet ons kennismaken met een gedeelte van het Pompeschitters wandelpad waar de kruisweg uitgebeeld werd in de vorm van kapelletjes. Stilaan stapten wij terug het centrum binnen om als slot nog een uitgesponnen natuurdoorsteek te maken in het park “ Torreke” met prachtige wandelpaden in dit bosrijke park afgewisseld met mooie bruggetjes en zichten op het neogotische klooster O.L.V. ten Bunderen . Als afsluiter maakten wij nog een ommetje tot aan de Onze Lieve Vrouw onbevlekt ontvangen Basiliek waar bedevaarten doorgaan in de maanden Mei en September . Ook een bezoekje aan het beeldje van de “ Pompeschitter” mocht niet ontbreken want door dit ventje kregen de inwoners de naam van “ Pompeschitters ‘ . Nu kwamen wij stilaan aan het einde van deze verregende wandeling . Als vader besloot ik mij zelf te trakteren met een heerlijke Duvel terwijl het gespreksonderwerp mijn valpartij was. Pennenvriend Wim Verhelst stond zich een bult te lachen toen hij mijn beslijkte wandelpak bekeek en hij nam er verduiveld nog een foto van ook. Ondanks alles hebben wij genoten van deze wandeling , met vooral prachtige natuurlijke parcours langs de vele onverharde veldwegen. Proficiat mannen U verdiende beter wat de weersomstandigheden betrof maar geen nood, volgend jaar zijn wij er terug bij. Geniet mee van enkele sfeerbeelden.
|
Het begon allemaal met een kleine dorpsdoorsteek richting de gemeentelijke begraafplaats waar wij de Oliekotstraat in stapten richting het voetbalveld. Ondanks het slechte weer kregen wij toch enkele mooie zichten over de omliggende fruitkwekerijen terwijl wij het VVV wandelpad volgden, mooie autoluwe wegen richting Geluwe brachten ons aan de eerste onverharde natuurpaden lopende door de landelijke omgeving met panoramische zichten over de uitgestrekte landelijke omgeving weliswaar ontsierd door de hevige neerslag . De onverharde wegen volgden elkaar op en stilaan werd het ploeteren door de drassige landbouwslagen. Ondanks alles genoten wij ervan tot ik opeens een slippertje maakte en een duik nam in het slijk om in een enorme waterplas te belanden , natuurlijk tot groot jolijt van een groepje achter komende wandelaars die ik luidop hoorden roepen “ De Wandelgazette ligt op zijn ….. “ zo’n uitroepingsteken durf ik niet schrijven hoor. Beslijkt van kop tot teen moest ik met een nat wandelpakje verder. Intussen werden wij afgezet op een kleine asfaltweg waar het water van de velden kwam gestroomd, ja zelfs de patatten spoelden op de rijweg, het was echt niet te doen. Een beetje verder kwamen wij aan de rustpost in het landhuis “ Den Artois “ te Geluwe waar een warme koffie een flinke opkikker betekende voor mij.
